After Dark Haruki Murakami

19:34. We zien een boek. De schimmige wereld op de omslag wordt gevangen in een vergrootglas waarin de contouren van de grote stad duidelijk worden. Oplichtende stipjes geven de stromen aan waarlangs de mensen in de stad bewegen. Pointillisme. We zien hoe het boek opengeslagen wordt. Letters vormen niet willekeurig woorden, woorden vormen zinnen. Tweehonderd bladzijden contouren en oppervlakken. We zijn er getuige van hoe het boek gelezen wordt tot de ochtend.

De ochtend komt na de nacht, die op zijn beurt na de avond komt. Licht, donker, licht. De laatste duisternis hangt als een dun vlies om de grote stad. De eerste vuilnisauto’s rijden al over straat. Alsof ze daarvoor plaats willen maken, begeven alle mensen die deze nacht in de stad hebben doorgebracht zich op weg naar het station. Als een school stroomopwaarts zwemmende vissen stevenen ze recht op de eerste trein af. Mensen die hun nachtbaan er eindelijk op hebben zitten, jongelui die de hele nacht pret hebben gemaakt — hun werk of zelfs hun redenen mogen anders zijn, maar ze bewaren grotendeels een diep stilwijgen. Ook jonge paartjes die innig verstrengeld voor automaten staan om er iets te drinken uit te halen, wisselen geen woord meer. Het enige dat ze nu, woordeloos, uitwisselen is het kleine beetje warmte dat nog in hun lichamen over is.

De nieuwe dag mag dan voor de deur staan, de zware sleep van de oude is nog niet helemaal uit het zicht verdwenen. Zoals zout en zoet water elkaar bij een riviermonding bestrijden, zo worstelen nieuwe tijd en oude tijd met elkaar.